نزار قبانی

میزایم هر شب خودم را

و می ایستم

رو به روی پستانهای خشک این شهر تهی دست

گرسنه.

رو به این جیوه بی خاصیت

تنها.

تکراری بیش نیستم و می دانم

دراین آینه بیش از یک معنا نمی گنجد.

                                                          آنیتا!

جان می دهند برای زندگی

ولو شوی

روی قالیهای قرمز

هی  بغلت کند آفتاب

خیره ات کند سبزی شبرنگ برگها 

کیفور شوی از شوق

رها شوی از غم                                           آنیتا!

http://mahak-charity.org/main.php

ثانیه های سینه خیز به سوی تو می کشاندم

در مدار راه شیری ات ناپدیدم می کند.

بارورم می کند.

این گونه شعر از راه می رسد.

وباران.

همچون دلتنگی تعویض فصلها

در زهدان زمین.

دخترکان مه و آبشار

با گیسوان بافتهء دو سو

دامان ارغوانی روشن

ساقهای برهنه خیس

از شبنم چمنزاران سبز کناره

و دشت خاموش

تب می کند از بوسه گامهایشان

شکوفه می دهد از نوازششان

مردد و مشتاق

آب می شود

سبز می شود

گرم می شود از عشق

بهار

دیگر باره از راه می رسد.

                                           آنیتا!

هزار پرنده مهاجر

می کوچند به گرمسیر حضورت

چه ثمر می دهد فرار من

حال آنکه تو

در این سرنوشت

چهار سوی این اسطرلابی

                                               آنیتا!

http://www.bechildfund.eu

روز جهانی زن مبارک

و از وحشت آن

هرگز چراغ نشدیم

جسمی برای عرضه و ذهنی مهیای بردگی اگر نبود

ناگزیر بودیم

من وتو

برای اثبات زنانگیمان

به روحمان متوسل شویم

و امروز

دختران کوچک پدرانمان نبودیم

زنانی بودیم

فارغ از رنج اثبات

                                      آنیتا!

چه می خواهم باشم؟ همه چیز

من واقعیتم

وقتی از پس تمام نمی دانم ها

زندگی را واگو می کنم

زندانی تن و اقامتگاه خودم

اما

ایمانم به خویشتن مطلق است

مطلق

                                              آنیتا!

http://mahak-charity.org/main.php

رو به این آینه های مشجر

روحم

قطره قطره سقط می شود.

می خواهم  تکه تکه کنم

سینه هایم را

دستهایم را

زنانه هایم را

رانهایم را

و چون دخیل

بیاویزم از درختان کوچه بالا

فریاد کنم

تا باورم کنی

شریک برای این تن نفرینی نمی خواهم

تو می توانی

معجزه ام باش.

                                          آنیتا!

 پ.ن. امیدوارم در من بهار بیاید دیگر بار

http://www.bechildfund.eu/

همیشه.

می ترسیدم این بلور نازک

این بلور شفاف

در خواب

 بازیگوشی

از دستم بلغزد

  گم شود

دلم همیشه شور ترا می زد

می ترسیدم که گم شوی

و راه خانه را ندانی

و راه بازگشت به مرا ندانی

می ترسیدم

نکند یک عمر بی تو بگذرد

بدون گامهایت

خنده هایت

واژه هایت

گرمایت

                                                انیتا!

www.unicef.org

من آن دستهای سرد و سپیدم

مایوس

پیچیده به پیکرت

دلتنگ لحظه تبعید

از رویایت  ‌از بسترت

از جلگه های سبز حضورت

و فکر کن

من آن حقیقت نابم

که در تمامی این ساعات

که در تمامی این روزها

برهنه

در امتداد نگاهت بود.

بیا و لحظه ای کوتاه

به جای من بنشین

و از دریچه کوچک چشمانم

به انتهای این تهی ِ  بسیار

به این تعصب ِ فرتوت

به انزوای لغاتم

 به من

دوباره

دوباره

دوباره

نگاهی کن.

                                                       آنیتا!

http://www.bechildfund.eu/

 - بیا حرف بزنیم

  که هر چه بر سر من بر سر تو می آید

   از خاموشیست

 از تاریکی قضاوتهایمان است و از گفتگوئیست

 که نه با هم

 بلکه باخویشتن می کنیم!

                                                             آنیتا 

http://www.bechildfund.eu/

می ترسم از روزی که دیگر

 هرگز

تن زندگی هیچ مردی را نلرزانم

می ترسم

خوابی که برایم دیده ای

تعبیر شود

من بمانم و تو

و دریچه هایی

که عاقبت  مرا به خویشتنم منتهی کنند

                                               آنیتا!

 kanoone.blogfa.com

چونان جوانک نابالغی

که در تجربه شبانگاهش

درد رویش رامی زید در پس زانوان

و از رویای همانند پدر شدن

دیگر شدن ،نشئه می شود.

وسخت

چون صبحدمان روسپی لالی

که رد مرطوب نرینگان را

با اشک و سرخاب و آینه

تطهیر می کند.

                           آنیتا!

من خواب دریا دیده ام دیشب

خواب هفت رنگ ماهیها و تلائلوء خورشید

من خواب دیده ام

امواج پریشان به تعزیت

دو غریق را به ساحل رسانده اند

متورم

کبود

ولی عاشق

هزاران مدرسه دیده ام

هزاران کودک

 مشغول به مشق دوستت می دارم

پس

 مباد

هرگز مباد

زمین خدا

به تعبیر هیچ رویائی

از مردمانی بدین پایه عاشق

تهی شود.

                                      آنیتا!