که زاویه های تاریک را

به روشنائی تخریب

 محق انتخاب شدند.

وبه  نازکانه خیال آزادشان

دست هرزه ای نرسید

به آنان که

باور نکردند

سرنوشت مرقوم میان رانهایشان را

                                                  آنیتا!

بهانه ای بده

هر چند کوچک

مانند سخن گفتن از آب و هوا

در حوالی چشمانت

یا پیشانی بلندت

چون کوه های پیرِنه

یا شرح حال متفقین

در ۱۹۴۲

فقط بهانه ای

برای سیاه کردن این خطوط سپید

کفایتم می کند.

                                            آنیتا!