میزایم هر شب خودم را

و می ایستم

رو به روی پستانهای خشک این شهر تهی دست

گرسنه.

رو به این جیوه بی خاصیت

تنها.

تکراری بیش نیستم و می دانم

دراین آینه بیش از یک معنا نمی گنجد.

                                                          آنیتا!