من آن دستهای سرد و سپیدم

مایوس

پیچیده به پیکرت

دلتنگ لحظه تبعید

از رویایت  ‌از بسترت

از جلگه های سبز حضورت

و فکر کن

من آن حقیقت نابم

که در تمامی این ساعات

که در تمامی این روزها

برهنه

در امتداد نگاهت بود.

بیا و لحظه ای کوتاه

به جای من بنشین

و از دریچه کوچک چشمانم

به انتهای این تهی ِ  بسیار

به این تعصب ِ فرتوت

به انزوای لغاتم

 به من

دوباره

دوباره

دوباره

نگاهی کن.

                                                       آنیتا!

http://www.bechildfund.eu/